เมื่อฤดูร้อนมาเยือน...

ใต้ต้นฉำฉา เสียงแมลงหน้าร้อนแข่งกันขยับปีกเสียงดังเซ็งแซ่
นี่กระมังคือสัญลักษณ์ของฤดูร้อนที่ธรรมชาติสร้างสรรค์
และพยายามจะบอกกับเรา

มีแต่ความร้อน อบอ้าว ความแล้งและแผ่นดินสีน้ำตาล
มองไปทางไหนรอบกายล้วนอบอวลด้วยไอของแดดที่พร้อม
จะแผดเผาทุกสิ่งที่ไหม้เกรียม

หลายวันมานี้บรรยากาศรอบกายร้อนขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั้งๆที่เพิ่งผ่านมาแค่เดือนกุมภาพันธ์เท่านั้น
ถ้าจะมีใครผิดสำหรับเรื่องนี้ คงหนีไม่พ้นจำเลยเก่าอย่าง
ภาวะโลกร้อน และเอาเข้าจริงๆก็คือพวกเรานี่เอง
ที่พยายามสรรสร้างสิ่งของ วัตถุเพื่อความเจริญ
พร้อมกับการทำลายธรรมชาติและสรรพสิ่งไปในตัว

มาถึงวันนี้เราคงไม่สามารถเรียกคืนความสมดุลกลับมาได้
ทางเดียวกันเราก็ต้องยอมรับชะตากรรมหรือจะเรียกง่ายๆ
คือยอมรับผลแห่งการกระทำของเราเอง

แต่ในความเลวร้ายของฤดูร้อนนี้
ธรรมชาติก็ไม่ได้โหดร้ายกับเราเสียทีเดียว
หากได้สรรสร้างความงดงามแห่งฤดูกาลมาให้เราได้ชื่นชม
อะไรนะหรือ???
หากเธอจะเคยสังเกตต้นไม้ใบหญ้า
เธอจะพบชีวิตและความงามอยู่ในนั้น

ต้นไม้อะไรกันที่ผลิใบในฤดูแล้ง
และยังออกดอกเสียด้วย???

ก็อินทรนิลไงล่ะ ดอกสีม่วงแกมขาว
กำลังผลิใบและอวดดอกสวยของมัน
แข่งกับเปลวแดดอันร้อนระอุ
มันทำได้ยังไงกัน มันทนได้อย่างนั้นเหรอ
ก็คงเพราะธรรมชาติสร้างมันมาอย่างนั้นไงล่ะ
เธอไม่ต้องแปลกใจ ไม่ต้องสงสัย
แต่เธอจงเรียนรู้จากมัน ทุกสิ่งอย่างในโลกมีช่วงเวลาของมัน
มีจังหวะของมัน

ชีวิตของเธอเช่นกัน
เมื่อฤดูร้อนมาเยือน จงเรียนรู้ที่จะปรับตัว
เธอจะถอดใบทิ้งอย่างต้นสัก ต้นเต็ง ต้นรัง
กรือเธอพร้อมจะผลิใบและดอกอย่างอินทนิล
มันก็อยู่ที่ธรรมชาติของเธอเอง...จงเรียนรู้
เพื่อจะอยู่อย่างสมดุล