จารึกไว้บนผาหิน

เคยมีนิทานหรือเรื่องเล่าเกี่ยวกับเพื่อนเรื่องหนึ่ง ที่ว่ามีเพื่อน 2 คน เดินทางอยู่กลางทะเลทราย ด้วยความร้อนและกันดารทั้งสองเกิดทะเลาะกัน เพื่อนคนที่ 1 ตบหน้าคนที่ 2
เพื่อนคนที่ถูกตบหน้าจึงเขียนลงบนทรายว่า
"วันนี้เพื่อนรักของฉันตบหน้าฉัน"
ทั้งสองเดินทางต่อไป จนเจอโอเอซิส จึงได้ลงเล่นน้ำกันเพื่อนคนที่ 2 เกิดจมน้ำ เพื่อนคนที่ 1 เข้าไปช่วยไว้ได้
เพื่อนคนที่จมน้ำจึงได้เขียนบนหน้าผาว่า
"เพื่อนรักของฉันช่วยชีวิตฉันไว้"
เพื่อนคนที่ 1 สงสัยถามว่าทำไมเมื่อถูกตบหน้าจึงเขียนลงบนทราย แล้วที่ช่วยชีวิตถึงเขียนลงบนก้อนหิน
คำตอบก็คือ ที่เขียนลงบนทรายเพื่อที่สักวันจะให้ลมพัดความโกรธนั้นไป
แต่หากสลักลงผาหินก็ไม่มีสิ่งใดมาทำให้ลบเลือนได้เหมือนเช่นเดียวกับความดีที่เพื่อนทำ

ที่เล่าเรื่องนี้มาก็เพราะว่าวันนี้มีเรื่องที่ดีเกิดขึ้น จนอยากจะสลักความดีงามนั้นลงบนผาหิน
แต่ก็คงไม่มีปัญญาไปหาผาหินที่ไหน ก็เลยมาเล่าไว้ในนี้
เรื่องก็คือวันนี่ไปรับจ๊อบถ่ายรูปที่จุฬา ขณะที่กำลังถ่ายอย่างสนุกสนานกล้องคู่ใจก็เกิดเหตุไม่คาดฝันคือที่ล็อกฝาปิดด้านหลังหัก

โอ้ววววววว!!!!แม่เจ้า

กล้องใช้การไม่ได้ เหลือเวลาอีกครึ่งวัน
จึงได้ติดต่อให้น้องอ้ำ เอากล้องที่ชมรมมาให้แต่เจ้ากรรม น้องติดธุระอยู่ที่โรงพัก
จึงได้โทรหาพี่โอ๋ ให้เอากล้องมาให้
เหมือนสวรรค์มาโปรด พี่โอ๋รับคำแล้วออกมาในทันทีอย่างไม่รีรอและซักถามให้เสียเวลา
1 ชั่วโมงครึ่งผ่านไป พี่โอ๋มาพร้อมกับกล้อง 2 ตัวคือของพี่เธียรและพี่โอ๋เอง
ของพี่เธียรเป็น eos 5 lens 19-35 ของพี่โอ๋ eos __ lens 28-90
ส่วนของเราเอง nikon f75 lens 28-200
คนละค่ายกัน แต่ก้ยังดีกว่าไม่มี
ใช้เลนส์ไวด์ขนาดนี้ถ่ายรับปริญญา ครั้งแรก
ไม่รู้ว่าผลงานจะออกมาเป้นไงบ้างแต่ก้พร้อมจะรับกรรมที่ก่อไว้ อิอิ

ดังนั้นก็เลยอยากจะสลักความมีน้ำใจ ความดีงามของพี่โอ๋ ไว้บนเว็บนี้แทนผาหิน
แม้มันจะไม่อยู่เนิ่นนานเท่าแต่สำคัญกว่านั้น มันยังอยู่ในใจเสมอ
ขอบคุณค่ะ