อยู่บนภูเขา...เราคิดถึงใครบางคน

หลายครั้งหลายคราที่มีโอกาสได้เดินทางไปเที่ยว
ทั้งกับเพื่อนๆ หรือการไปเก็บข้อมูล
ทั้งหมดทั้งมวลฉันก็ถือว่าเป็นการท่องเที่ยว
หรือจะพูดเป็นภาษากวีๆ ก็อาจจะบอกว่า
เป็นการ"เดินทาง"

การเดินทางอีกครั้ง ...
ไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ จ.กาญจนบุรี
ความจริงแล้วเมืองกาญฯ เป็นที่ที่ไปบ่อยที่สุดก็ว่าได้
อาจเพราะใกล้ ไปมาสะดวก หรือเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน...

.........................

ครานี้ไม่ได้ไปเที่ยว แต่ไปฝึกงาน
ตามปกติในช่วงปิดเทอม ก็มักจะมีการฝึกงานภาคสนาม
ครั้งนี้พวกเราไปกันที่ อช.เอราวัณ
อยู่ที่นั่น 15 วัน และช่วงหนึ่งของการฝึกงาน
เราต้องถูกปล่อยในหมู่บ้าน
เป็นเวลาประมาณ 4-5 วัน

ที่นี่เอง.....
เป็นจุดเริ่มต้นของความคิดถึงใครบางคน
หมู่บ้านที่ไปอยู่มีชื่อว่า "บ้านบนเขาแก่งเรียง"
เป็นหมู่บ้านที่ถึงทุกวันนี้ ยังไม่มีไปฟ้า ถนนลาดยาง
แต่ผู้คนที่นั่นก็มีแสงสว่างจากโซล่าเซลล์

ไม่ใช่เพราะความทุรกันดาน
แต่เป็นเพราะความเข้าใจไม่ตรงกัน
จึงทำให้หมู่บ้านแห่งนี้ยังดูเหมือนล้าหลัง

แต่ถึงแม้จะไม่มีไฟฟ้า
ที่นี่ก็ยังคงงดงาม สว่างไสวด้วยน้ำจิตน้ำใจของพี่น้อง
ความซื่อ ใส ของชีวิตบ้านๆ
มันอาจดูธรรมดาในความคิดของหลายๆคน
ที่พานพบแต่ความสมบูรณ์พูนสุขของชีวิต
แต่สำหรับฉันแล้ว
มันมีความหมาย และไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

.........................


บรรยากาศยามเช้าจากบนภูเขา
ที่คนที่นั่นเรียกว่าเขาเป้ง
เบื้องหน้าคือผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ของเขื่อนศรีนครินทร์
แม้อากาศและท้องฟ้าเช้านี้จะไม่สดใสนัก
แต่อารมณ์ของเราปลอดโปร่งยิ่งกว่าสิ่งใด



ที่นี่เขายังมีทุ่งดาวเรืองด้วย

............................

ภาพบางส่วนจากการเดินทาง
แม้จะไม่ยิ่งใหญ่
แต่อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่า
เมื่ออยู่บนภูเขาเราได้คิดถึงใครบางคน
คนที่เคยเพ้อบ่น...
แต่ตอนนี้เธออยู่ไกล