เดือนแห่งความรัก

ผ่านพ้นวันแห่งความรักมา จะ10 วันแล้ว วันที่มีความหมายและสำคัญขอคู้รักทั้งหลายในโลก
ไม่เว้นคู่รักในบ้านเมืองเรา...

ว่ากันว่าวันวาเลนท์ไทด์เป็นวันที่ระลึกถึงนักบุญคนหนึ่งที่ชื่อเซนต์วาเลนท์ไทด์
แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนผู้นี้มามีความสำคัญอะไรต่อบรรพบุรุษของพวกเรา
เพราะเห็นใครต่อใครหลายคนรอคอยมันเหลือเกิน

สำหรับฉันแล้ววันนี้ก็เหมือนวันวาเลนท์ไทด์ปีอื่นๆที่ผ่านมา
ไม่มีดอกกุหลาบสีแดง... ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

เมื่อพูดถึงความรัก รู้สึกมันเป็นคำที่เหมือนเข้าใจยากจังเลย !
ฉันพยายามที่จะทำความเข้าใจมัน แน่นอนว่ามันไม่สามารถแก้สมการออกมาได้เหมือนวิชาคณิตศาสตร์
มันไม่มีสูตรตายตัวเหมือนฟิสิกส์ หลายคนบอกว่าหากได้สัมผัสแล้วจะได้เรียนรู้ว่ามันเป็นอย่างไร

"ความรัก"มีอยู่จริงเหรอในโลกนี้ ?
คนเราจะรักกันมากขนาดตายแทนกันได้เชียวเหรอ?
บ่อยครั้งที่ได้ทบทวนถึงเรื่องความรัก ว่าที่แท้แล้วเรารักคนอื่นหรือรักตัวเองหรือเราไม่ได้รักอะไรเลยกันแน่
พ่อแม่ทำทุกอย่างเพื่อความสุขของลูก ทำงานหนัก เพื่อลูกเหตุผลเพราะรักลูก
นี่ใช่ไหมที่เรียกว่าความรัก?

ที่ฉันตั้งคำถามต่อความรักเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะมีความคิดด้านลบต่อความรัก
แต่ฉันพยายามจะค้นหาความหมายของมันจากหัวใจตนเอง
แน่นอนว่าคน 1000 คนย่อมมีความรัก 1000 แบบ
แล้วความรักของฉัน หรือเธอป็นอย่างไร?
ถ้าฉันบอกว่าฉันรักป่า รักธรรมชาติ รักความเป็นธรรม รักครอบครัว รักเพื่อน
แท้ที่จริงสิ่งนี้เรียกความรักอย่างนั้นหรือ?
รักแล้วต้องทำอย่างไร?

ในเดือนแห่งความรักอย่างนี้ บรรยากาศรอบตัวคงอบอุ่น และอบอวลด้วยความรัก
แต่น่าแปลก ที่ฉันยังรู้สึกถึงความว่างเปล่า...

ห้องสี่เหลี่ยมทั้งสี่ห้องของใครต่อใคร มักจะแบ่งพื้นที่เพื่ออะไรหลายอย่างแต่หนึ่งในนั้นมีไว้เพื่อใครสักคน
ห้องสี่เหลี่ยมที่เป็นที่สูบ ฉีด เลือดหล่อเลี้ยงร่างกาย มันเป็นเพียงอวัยวะส่วนหนึ่งของชีวิต
แต่ไฉนคนเราถึงเปรียบมันเป้นสิ่งแทนคำที่เรียกว่า "ความรัก"
และเรียกมันว่า หัวใจ..
น่าแปลก ที่ถึงวันนี้ สิ่งที่เรียกว่าหัวใจของฉัน มันยังไม่เคยคุ้นกับความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก
จะเป็นไปได้ไหมว่า หัวใจของฉันมันถูกสร้างมาเพื่อหน้าที่เดียวเท่านั้น
คือทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ แต่มันไม่ได้มีหน้าที่ รักใคร

หลายต่อหลายครั้งที่ฉันมองเห็นความรักของคนรอบข้าง
ฉันอบอุ่นใจ ฉันยินดีที่เขามีสุข
แต่บางครั้งฉันกลับรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะรอบกายฉันไม่มีใคร
เดือนแห่งความรักจะผ่านไปแล้ว ปีแล้วปีเล่า
ความรักของใครหลายคนเบ่งบาน และร่วงโรย ครั้งแล้วครั้งเล่า...

หลายคนเคยบอกว่า หากอยากรู้ว่าความรักเป็นอย่างไรให้เปิดใจรับมัน
ห้องสี่เหลี่ยมบ้านฉันยังเปิดรับผู้คนเหมือนเดิม
แต่บางครั้งฉันก็ไม่อยู่บ้าน
หัวใจของฉันออกไปท่องเที่ยว
หัวใจของฉันออกเดินทาง ไปหาผู้คน ที่เหมือนเป็นการผ่านพบ และผูกพัน
แต่หัวใจฉันกลับพยายามปฎิเสธความผูกพันนั้น แล้วรีบกลับมายังบ้านที่เปิดทิ้งไว้เพราะกลัวว่าจะมีใครรออยู่

เมื่อกลับมาถึง...
หัวใจนั้นก็พบว่า มีแต่เพียงความว่างเปล่า
หลายครั้งเข้า มันจึงชาชิน และเลือกที่จะออกเดินทางบ้าง อยู่กับบ้านบ้าง
โดยไม่ได้กังวลถึงใครที่จะผ่านพบ หรือใครที่จะรอมันอยู่ที่บ้าน

การเดินทาง ทำให้มันสดชื่น และพบอิสระในตัวเอง
อิสระจากการผูกพัน
อิสระจากการผูกมัด
มันเรียนรู้ว่าชีวิตเป็นของมันแต่เพียงผู้เดียว
มันไม่ไขว่คว้าที่จะให้ใครมาดูแลมัน
แต่มันก็ไม่ปฎิเสธใครที่เข้ามาเยี่ยมเยือน และมันยังบอกว่า...

เป็นอย่างนี้มันก็มีสุขแล้ว...หัวใจของฉัน